Zofia Hertz w międzywojennej Polsce była pierwszą kobietą notariuszem, w czasie II wojny światowej służyła w Armii Andersa, po wojnie zaś, na emigracji, współtworzyła paryską Kulturę oraz Instytut Literacki we Francji. Mimo to nikt nie napisał jej biografii... aż do teraz. Mamy przyjemność zaprezentować książkę Kamili Łabno-Hajduk "Zofia Hertz. Życie na miarę Kultury". Autorka nie poprzestała na faktograficznej rekonstrukcji całego życia Zofii Hertz: słodko-gorzkiej młodości, wojennych losów, którymi można by obdzielić trzy osoby, współpracy z Jerzym Giedroyciem, małżeństwa z Zygmuntem Hertzem, codzienności w Maisons-Laffitte. Zajrzała też do duszy swojej bohaterki lektura tej książki daje wrażenie obcowania z żywym człowiekiem. Zapraszamy do zawarcia znajomości z Zofią Hertz. "Redaktor Jerzy Giedroyc twierdził, że bez niej nie byłoby Kultury. Jego najbliżsi współpracownicy używali określeń: niezastąpiona, bezgraniczne poświęcenie, żelazna wola, mrówcza praca, szalenie przystojna, elegancka, z poczuciem humoru Czasami pojawiały się wzmianki o trudnym charakterze. Trudno wydobyć na pierwszy plan postać Zofii Hertz, oderwać jej sylwetkę od gęstego tła tworzącego zjawisko znane pod nazwą Kultury paryskiej, wysunąć z cienia Jerzego Giedroycia Najistotniejsza jej rola jest nieuchwytna twierdził częsty gość Domu Kultury. Kamila Łabno-Hajduk postawiła wiele pytań, a odpowiedzi szukała w archiwach, rozmowach ze świadkami, literaturze, zapisach i korespondencji. Pierwsza biografia Zofii Hertz może przybliży to, co nieuchwytne, dopełni wizerunku tej niezwykłej osoby, wskaże ślady, którymi należy podążać, by Zofię Hertz poznać bliżej". Anna Bernhardt Prezes Stowarzyszenia Instytut Literacki Kultura

Książka zawiera wybór wypowiedzi Jerzego Giedoroycia (1906-2000) i po raz pierwszy zebrane w całości "Notatki Redaktora", czyli systematycznie ukazujące się od 1994 roku na łamach "Kultury" Jego autorskie komentarze. Wypowiedzi, najczęściej wywiady lub analizy, były publikowane w prasie w Polsce głównie po 1989 roku. Jerzy Giedroyc przechowywał je w formie wycinków lub maszynopisów w swoim podręcznym archiwum w Maisons-Laffitte. Myślał o ich uporządkowaniu, a wykonanie tego zadania powierzył - w zapisie testamentowym - Leopoldowi Ungerowi. Tematyczny podział wycinków odzwierciedla stałe zainteresowania Redaktora. Wypowiedzi i "Notatki", czytane po 10 latach od śmierci Giedroycia i zamknięciu "Kultury", zaskakują przenikliwością obserwacji i aktualnością diagnoz. Stanowią rodzaj alfabetu politycznego, nie tylko dla polityków.